//Floating call button 24/7
“Call

Bel 24/7 bij overlijden

085 016 1313

Condoleanceregister

Edith Louise van der Roest

 10 november 1955   24 maart 2020

Uw persoonlijke condoleance

Mevrouw ytske Thepass/Peter Veenema
Lieve Edith.

We kennen elkaar al 39 jaar. Jij dacht dat het bij peuterzwemmen was begonnen en ik bij het volksdansen.
Wat deden we veel samen, bijkletsen, bijna dagelijks, met ondertussen een breiwerkje in ons hand, oppassen op elkaars kinderen en wekelijks samen naar de markt en dan samen een puntzakje patat eten. En we maakten veel gezellige vakanties.
We zijn in die tijd begonnen met folk en volksdansmuziek maken eerst met je buurvrouw Tineke samen en later met z’n vijven in Pyret.
Wat hebben we veel geleerd en veel opgetreden en wat hebben we veel plezier gehad, met als hoogtepunt de eerste prijs bij een straatfestival, wel wat slordig dat we daarna wat gingen eten met elkaar en dat we de envelop met geld hadden laten liggen, die inmiddels in de prullenmand was verdwenen. Maar gelukkig kwam het goed.
In 1988 verhuisde jij naar het Noorden, dat was voor mij een reden om mee te verhuizen, dit ivm. mijn scheiding.
Allebei een nieuwe start. Onze levens liepen af en toe wat uit elkaar.
We zagen elkaar regelmatig en kletsten dan bij.
Na verschillende relaties kwam je anderhalf jaar geleden vanuit Sappermeer weer bij mij in de buurt wonen en werd ons contact weer regelmatiger.
Op de fiets kwam je ff een bakkie thee halen of at je s’avonds met ons mee.
En dan ineens dat akelige bericht in december, dat het mis was.
Wat een verdriet en angst, maar gelukkig liet je me toe om deze weg samen te lopen. Mee naar het ziekenhuis en daarna overleggen of ik bleef slapen of weer naar huis ging. Boodschappen doen en af en toe stofzuigen, alhoewel je dat laatste nog lang zelf wilde doen.
Je wilde alsmaar trainen op de hometrainer, totdat ik je vroeg of je je energie niet beter kon bewaren voor leuke dingen. Nou, dat liet je je geen twee keer zeggen, die leuke dingen deden we, en dan vooral bitterballen erbij, die smaakten je goed.
Wat was het contact met je huisarts Tim mooi. Je vroeg hem eerst om je eigen pad te mogen trekken, maar toen je daar wat in omkwam zei je ”ik wil graag dat je nu weer huisarts bent”.
Ik heb heel wat kruiken klaargemaakt, dat vond je zo lekker.
Uiteindelijk moest je voor het hospice kiezen, omdat het thuis niet langer ging.
Het verblijf in het hospice gaf je nog weer nieuwe energie. Je vroeg aan ons, hoe zit het met ons uitstapje, komt er nog wat van? Het werd een supergezellige high tea, echt smikkelen. En ook de wensambulance vorige week donderdag, die jouw laatste wens nog op zo’n kort termijn waarmaakte, zodat je Wouter zijn tuin nog kon zien.
En nu helaas je afscheid, voor jou was het genoeg zo. Voor mij nog wennen, dat ik niet meer voor je hoef te zorgen, dat we niet meer van die bijzondere gesprekken over het leven hebben.
Jij vond mij een bijzonder mens, omdat ik dit voor jou deed, maar wat je vanuit je hart geeft is altijd goed.

Dag lieverd, ik hou van je en zal je missen, het ga je goed.


14 april 2020
De heer en mevrouw Lex Becherer en Mena Molenaar
Nog een toevoeging:
Lieve Wouter, familie en vrienden van Edith.
Heel veel kracht en sterkte komende tijd bij het gemis van Edith.
We zijn heel blij dat we nog persoonlijk afscheid konden nemen van elkaar toen ze in hospice lag. Een prachtige rustige omgeving. En ook mooi dat we Wouter daar hebben ontmoet.
Edith was ook de laatste persoon die ik nog net een knuffel kon geven.


09 april 2020
De Heer Ed
Lieve Edith,

We kwamen elkaar voor het eerst in oktober 1999, tijdens het festival in Workum. Jij organiseerde de kaartverkoop, ik kwam er voor het eerst.
We hielden contact. Zo verkochten we samen cd’s voor Windrose op de klassiekeschepenbeurs toen Nanne een keer niet kon. Je nodigde me uit voor de roemruchte Bruinvistochten met Hemelvaartsdag toen er een plaatsje vrij was. De mij onbekende groep mensen, de muziek, het wad bij avond, het was een warme deken.
Ik leerde je kennen als een opgewekte meid. Vrolijk en nuchter. Je Crohn had je geaccepteerd als een fact of life, je liet de ziekte niet je leven beheersen. Maar je was ook zoekende: naar jezelf, naar de zin van alles. Onze gesprekken daarover waren serieus, maar nooit zwaarmoedig. Zo kon je met enige ironie vertellen ove je ervaringen met de School voor Filosofie.
Maar ik maakte je ook intens verdrietig mee, bijvoorbeeld toen bleek dat je lief z’n verleden niet los kon laten.
De laatste jaren waren onze contacten beperkt. Maar tijdens het laatste festival in Workum namen we de gelegenheid te baat om uitgebreid bij te praten met een hazelnootgebakje bij Folkerts.
En toen kreeg ik jouw noodlottige telefoontje. Eerst de klachten, het idee dat de Crohn opspeelde. Daarna de verdenking, de diagnose, de angst en de paniek. Je wilde je niet laten behandelen, niet doormaken wat Grietje had doorgemaakt. Maar je liet je toch overtuigen de strijd aan te gaan. Een strijd die je al snel moest opgeven. Eenmaal in het hospice veerde verrassend weer op. Je had weer trek en vond dingen lekker. Misschien omdat je de zorg voor je zorgers los kon laten? Je kon zelfs nog genieten van de high tea aan je bed en van de trip met de wensambulace. Ik heb je in het hospice nog een paar keer kunnen bezoeken. De eerste keren waren meer een ziekenbezoek dan een afscheid. De laatste keer was anders, ondanks dat je zei te hopen me nog een paar keer te zien. Een ‘dikke tuut’ zat er niet meer in, maar bij het afscheid wilde je m’n hand vasthouden. Zo ging ik weg, maandag 23 maart om half een. Ik voel me bevoorrecht dat ik zo afscheid kon nemen.
Je weet dat ik het niet erg geloof, maar misschien komen we elkaar aan de overkant nog eens tegen.

Wouter, Jelle, heel veel sterkte nu jullie moeder veel te vroeg is weggegaan.
En Ytske, bedankt voor je aanwezigheid en ‘geregel’ in de laatste fase.

‘And the saddest thing under the sun above
Is to say goodbye to the ones you love’
(Melanie Safka)
08 april 2020
Familie Verhaag
We kennen Edith als een eerlijk, betrokken en betrouwbare persoon.
Het is onwerkelijk dat ze niet meer onder ons is.
Haar zonen Wouter en Jelle en haar naaste vriendinnen Bea en Ytske, wensen we veel kracht en sterkte toe om het verlies van Edith een plek te kunnen geven.

05 april 2020
De Heer Jan Hoekstra
Ik wil op deze wijze Edith haar zoons, naasten en vrienden veel sterkte wensen de komende periode. Edith was voor mij een gewaardeerde collega maar vooral een betrokken fijn mens. Ik ga haar missen.
04 april 2020
De Heer Jan van Dijk
Te jong. Fijne herinneringen aan Tsjoch.
Moge Edith rusten in Vrede.
Nabestaanden heel veel sterkte.
Janjacobvandijk@gmail.com
02 april 2020
Mevrouw Alie Falkena
Beste familie van Edith,

Aangeslagen door het bericht wat ik in de krant lees. Edith is overleden.
In de zomer van 2019 heb ik nauw samengewerkt met Edith bij het Kollumer Oproer. Ik heb haar leren kennen als een zeer empathische vrouw, gedreven en lief.

Mijn oprechte deelneming wil graag aan jullie overbrengen. Veel sterkte toegewenst.
01 april 2020
De heer en mevrouw Geart en Joukje bos.
Beste Wouter, Jelle, Ytske, Bea, familie en vrienden.

Allereerst van harte gecondoleerd met het overlijden van onze lieve Edith. Wat is het allemaal snel gegaan. In december kreeg ik een telefoontje van haar met de mededeling, Geart ik heb kanker en het ziet er niet goed uit. Het was als kreeg ik een koude douche en wist anders niets uit te brengen op dat moment dan een grove vloek. Waarom?? Ze had al zoveel opdonders in haar leven gehad en dan dit bericht. Redelijk nuchter vertelde ze dat er niet veel hoop op genezing was, wat eventueel overbleef waren levensrekkende behandelingen waar ze echter zeer sceptisch over was. We hebben nog een tijdje gepraat en het enige wat mij eigenlijk restte was haar veel sterkte en wijsheid te wensen. Nadien heb ik nog een paar keer met haar gesproken of contact gehad via whatsapp, het ging steeds slechter met haar. Ons laatste belletje was ongeveer 3 weken terug. De laatste tijd hielden Gerard en Baudien ons op de hoogte en nu is ze niet meer onder ons, een hard gelag en zo oneerlijk!
Ik leerde Edith ongeveer 25 á 30 jaar geleden kennen bij Tsjoch, beide als vrijwilliger en later in de organisatie van het Tsjochfestival en concerten, vanaf het begin was er een klik tussen ons, we hadden dezelfde afwijking, liefde voor de Folkmuziek. Wat mij opviel was haar bescheidenheid en de precisie waarmee ze te werk ging, zeer prettig om mee samen te werken, bovendien had ze een heerlijke humoristische kijk op de dingen. Ze had daarbij een hekel aan “haantjesgedrag” en kon degene die dat vertoonde daar op een keurige manier op wijzen. Later bij de Compagnie hield ze haar ook het liefste wat op de achtergrond maar er ontging haar niets en leverde mijns inziens een niet onbelangrijke bijdrage aan het succes van de groep. Ze stond voor iedereen klaar, voor ons was ze er toen onze kleindochter ongeneeslijk ziek was en 10 jaar geleden overleed. Ze was er ook voor Grietje en Gerard tijdens Grietje haar ziekte en overlijden, fenomenaal wat ze gedaan heeft met haar grote liefde voor de medemens. Vorig najaar kochten wij een andere boot en we maakten de afspraak met Edith dat we dit jaar met z’n drieën uit varen zouden gaan, het is haar niet gegund en wij allen moeten haar missen. Het doet pijn, verdomd veel pijn, natuurlijk voor haar directe naasten maar ook voor al degene die deel uit mochten maken van het leven van deze fantastische vrouw.
Ik sluit af met de volgende woorden:
As de sinne ûndergiet wol dat net sizze dat er der net mear is,
Sa giet it ek as je immen ferlieze dêr’t je in protte fan hâlde.
Se bliuwe krekt as de sinne werom kommen,
Harren ljocht bliuwt by dy yn moaie tinzen
Kear op kear, dei yn dei út!

Leave Edith, we hâlde fan dy!
Geart en Joukje

31 maart 2020
Mevrouw Judy Hoomans
Alle dierbaren van Edith: veel sterkte gewenst bij haar overlijden.

Ik leerde Edith kennen na een optreden van Gerard en Compagnie, jaren geleden. Later ben ik een stukje met haar meegewandeld op haar levenspad rond het ziekzijn en overlijden van haar hartsvriendin Grietje. Voor Grietje stond ze op de bres, met humor, betrokken, met de wind in de zeilen waar mogelijk en kijkend naar wat er kon, of er wellicht een klein feestje van iets gemaakt kon worden, of welke steun ze kon bieden. De gesprekken die we hadden waren betrokken en nuchter, met ruimte voor hilarische anecdotes, een lach en een traan.

Ik wens jullie toe, dat jullie even veerkrachtig en kleurrijk om weten te gaan met de herinneringen aan Edith als zij bij het overlijden van Grietje wist op te brengen.
30 maart 2020
Mevrouw Eline de Koning
Lieve Edith
Als ik aan jou denk, zie ik weer je betrokkenheid, je meedenken, positieve inslag en vooral je vrolijke ogen. Ik zal je missen, je was een hele fijne collega. Liefs voor de familie en vrienden.
30 maart 2020
Mevrouw Henriëtte de Keyser
Herinneringen aan Edith

Edith was al bijna 49 jaar mijn vriendin. Met zulke lange vriendschappen ken je elkaars geschiedenis, het gezin waar je uitkomt, de keuzes die je gemaakt hebt in het leven, hoe je omgaat met vreugde en verdriet. Zulke vriendschap-pen zijn van onschatbare waarde en onvervangbaar.

Hoe zou ik Edith moeten typeren?
In de vakantiekampen gebruikten we bij de avondsluitingen vaak een boekje met de titel ‘Bloemen van geluk moet je zelf planten’. Die titel typeert voor mij hoe Edith in het leven stond: ze heeft geen gemakkelijk leven gehad, maar ze heeft er altijd wat van gemaakt.
Ze was moedig, liet zaken niet op hun beloop. Ze ging het gesprek aan met zichzelf en met anderen als zaken niet liepen zoals ze wilde. Dat was zo bij praktische zaken – Edith was een groot organisator -, maar ook als het schuurde in de persoonlijke sfeer. Ze probeerde nieuwe dingen uit, ook buiten haar comfortzone.

In de zomer van 1971 leerden Edith en ik elkaar kennen, allebei 15 jaar oud. We kwamen in dezelfde klas te zitten: de vierde klas gymnasium bèta van het Christelijk Lyceum Delft.
In de middelbareschooltijd was Edith heel sportief: ze gaf zwemles en ze hockeyde fanatiek. In de zomer van 1973 hebben we samen vakantiewerk gedaan bij V&D op de afdeling damesmode. Edith kwam erachter dat wij als vakantiekrachten meer betaald kregen dan een collegaatje die er in vaste dienst werkte en wond zich erover op. Dit soort betrokkenheid en aankaarten van onrecht was heel typerend voor Edith, ik kan er vele voorbeelden van noemen.

Edith en ik hebben samen een aantal vakantiekampen gedaan bij het LCGJ. Het eerste kamp in 1973, een zeilkamp in Oudega waren we deelnemer. Een jaar later, na ons eindexamen, deden we ons eerste kamp als leiding: dat was veel leuker dan deelnemer zijn. We waren 18 en de deelnemers waren 14-17 jaar oud. Veel overwicht hadden we dus absoluut niet, maar we hadden de grootste lol.
Een jaar of 5 later volgde nog een kamp in Ommen. We waren inmiddels allebei getrouwd en onze echtgenoten Tamme en Bas zaten ook in de leiding. Het regende de hele week, maar ondanks dat was het een geweldig kamp waarbij we ontzettend gelachen hebben met de deelnemers en het leidingteam.
Van het laatste kamp in Renesse, herinner ik me nog dat Edith bij de vossen-jacht rondliep op de markt als hoogzwangere Amerikaanse toeriste met een zonnebril op, met een kussen in haar jack, capuchon op en een grote glim-mende zonnebril. Het jack reikte tot net onder haar billen en daaronder blote benen (de korte broek was niet te zien). Iedereen keek haar na.

Al tijdens de middelbareschooltijd kreeg Edith te maken met de ziekte van Crohn. Vanaf dat moment, werd bij alles wat ze deed van tevoren nagedacht over de aanwezigheid van toiletten. Ze was er gespannen over, maar liet zich er niet door weerhouden om erop uit te gaan.
Die ziekte bleek gaandeweg een aantal nare gevolgen te hebben. Het maakte dat ze de opleiding tot B-verpleegkundige in Wolfeze niet kon afmaken (onregelmatig werk was te belastend), ze zat toen al in haar derde jaar. Daarna begon ze met de opleiding tot analiste op een laboratorium, maar haar handen gingen trillen door de Crohn-medicijnen en dan gaat het pipetteren niet best meer. Dus moest ze toen na anderhalf jaar daar ook mee stoppen. Maar typerend voor Edith maakte ze van de nood een deugd en werd ze actief in de Crohnvereniging. En nog vele verenigingen zouden volgen.
Tot haar grote vreugde kon ze ondanks de Crohn nog wel kinderen krijgen. Ze was heel gelukkig met haar jonge gezin, al was het fysiek heel zwaar voor haar. Uiteindelijk werd ze geopereerd en kwam de enthousiaste, energieke Edith weer terug.

Edith en ik hebben na de middelbare school altijd ver van elkaar gewoond. Ik woonde in Delft, Rotterdam en Dordrecht, en Edith in Arnhem en Wolfeze en later in Friesland en Groningen. Bijzonder is dat wij elkaar ondanks die afstand en turbulente levens nabij zijn gebleven al die jaren.
We zagen elkaar een aantal weekenden per jaar, we belden ongeveer maandelijks, waren er voor elkaar bij vreugde en verdriet. Edith maakte een 10-dagen kraampakket toen mijn dochters geboren werden en ik mocht allerlei speelgoed en kleding van haar lenen waar Wouter en Jelle al uitgegroeid waren. We gingen allebei scheiden en bouwden ons leven weer op en richtten onze huizen in.

Hoewel we zeer verschillende opleidings- en werkpaden hebben gekozen, kwamen we uiteindelijk op hetzelfde soort werk terecht in een stafdienst in het onderwijs. En hoewel we dat op de middelbare school niet hadden kunnen denken, werden we allebei actief in muziekgroepjes.
De laatste jaren gingen we ook weer samen op vakantie. Dan had Edith de hele kofferbak voor versnaperingen ingepakt en zaten we ’s avonds op het balkon samen aan een breiwerkje terwijl we het leven doornamen.

Kortom, een veelomvattende vriendschap voor ons allebei.
Edith laat een enorme leegte achter, ik zal haar vreselijk missen maar ik ben dankbaar dat ze zo lang mijn vriendin is geweest.
28 maart 2020
Mevrouw Rensje Plantinga
Soms is er zoveel wat we voelen maar is er zo weinig wat we weten te zeggen. Vooral ook in combinatie met de huidige moeilijke tijden. Gecondoleerd en veel sterkte bij het verwerken van dit verlies. Het was mooi dat we Edith hebben gekend. Rik en Rensje
28 maart 2020
De Heer Gerard Nijborg
Lieve Edith,

Zo’n 27/28 jaar geleden kwamen we elkaar tegen en zijn jij, Grietje en ik vrienden geworden.
En 22 jaar geleden werd je als zangeres lid van Gerard & Compagnie.
Wat hebben we veel met elkaar meegemaakt in vreugde en verdriet, in voor- en tegenspoed.
Mooie momenten in Frankrijk, met Liereliet op festivals, met Kalis op tournee/vakantie, jij en Grietje op jullie jaarlijkse uitstapjes in binnen of buitenland. Je activiteiten binnen Tsjoch met al je inzet, enthousiasme, betrokkenheid en accuratesse. En verder het organiseren van soms onverwachte feesten en jubilea, altijd weer een verrassing!
Je was er voor ons toen Grietje ziek werd en overleed.
Nadien de vele waardevolle gesprekken tijdens onze dinsdagavond etentjes voordat we gingen repeteren met de Compagnie. Later je eigen huis in Burgum, een eigen stek.

In de Compagnie met je eigen inbreng, kritisch en opbouwend, wel eens wat te bescheiden, de cd opnames, spannend en de mooie optredens waarvan je zei dat die niet zo nodig hoefden voor jou. Zingen tijdens repetities was goed genoeg. Maar stiekem genoot je er wel van volgens mij.

Al jouw belevenissen op het gebied van de liefde en relaties, met alle mooie en droevige dingen, hopelijk heb je wat aan mijn steun gehad.
Later met Baudien samen lekker een glaasje port drinken met uiteraard bitterballen, etentjes etc. En natuurlijk ook de uitstapjes met elkaar we hebben het leven gevierd!
Dat is allemaal voorbij, maar niet in mijn hart.
Je warmte, betrokkenheid en liefde draag ik met me mee.
We zullen je gedenken in onze liedjes!

Lieve Edith, ik ben blij dat ik je vriendje heb mogen zijn en een heel stuk in je leven mee heb mogen wandelen, waren ook mijn laatste woorden aan jou toen ik afscheid van je nam.

Outward bound upon a ship that sails no ocean
Outward bound, it has no crew but me and you
All alone when just a minute ago the shore was filled with people
With people that we knew

So farewell, adieu, so long, vaya con Dios!

Liefs, Gerard & Baudien

Heel veel sterkte voor allen die haar liefhebben!
28 maart 2020
Mevrouw Marian Nesse en Marita Kruijswijk,
Heee Edith, je was een betrouwbaar lief mens en je stond altijd klaar om te helpen met dingen die voor ons zo moeilijk waren, organisatie, financiën. We zijn je zo dankbaar daarvoor, en met je vriendschap, en we zijn blij dat we die dankbaarheid op het laatst nog een paar keer persoonlijk met je mochten delen. We hebben samen veel mooie dingen kunnen doen, op de Tsjong-bijeenkomsten, op onze meidenvakanties. Wat heb je een plezier beleefd aan het muziekmaken, dat noemde je als het mooiste wat je hebt gedaan in je leven. We zullen je missen, maar de Ditjesdans zal leven...!
27 maart 2020
Mevrouw Coby de Ruijter
Beste familie en vrienden,
Gecondoleerd met het overlijden van Edith. Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen voor de komende tijd.
Edith was mijn schoolvriendin van de middelbare school en we fietsten en kletsten elke dag van en naar school . We konden alles bij elkaar kwijt. Haar thuis was voor mij ook een thuis.
Een aantal jaren geleden hebben we elkaar weer ontmoet en hebben we herinneringen opgehaald.
Het is onbegrijpelijk dat Edith er niet meer is.
Ik wens jullie toe dat mooie herinneringen en liefde tot troost mogen zijn.
Coby
27 maart 2020
Familie van Bergenhenegouwen
Lieve Edith,

Jeetje het overlijden van jou kwam ondanks dat wij wisten dat jij heel ziek was hard aan. Na al die jaren dat wij vooral ik je al ken (nog voordat jij bevriend raakte met mijn moeder (Grietje)) Is het nog niet te bevatten dat jij er bij een volgend bezoekje/ feestje of optreden bij Gerard niet bij zal zijn.. Hopelijk doe je nu een wijntje met mijn moeder ergens in heaven.
Rust zacht lieve Edith.

liefs Romkje, Steffen, Tijs & Ilse
27 maart 2020
Familie van Bergenhenegouwen
Lieve Edith,

Jeetje het overlijden van jou kwam ondanks dat wij wisten dat jij heel ziek was hard aan. Na al die jaren dat wij vooral ik je al ken (nog voordat jij bevriend raakte met mijn moeder (Grietje)) Is het nog niet te bevatten dat jij er bij een volgend bezoekje/ feestje of optreden bij Gerard niet bij zal zijn.. Hopelijk doe je nu een wijntje met mijn moeder ergens in heaven.
Rust zacht lieve Edith.

liefs Romkje, Steffen, Tijs & Ilse

27 maart 2020
Mevrouw Carla van Hoorn
Veel sterkte gewenst voor alle dierbaren.
27 maart 2020
De Heer Herman en Janke Bollen
Als we aan Edith denken, denken we aan de gesprekken binnen en in de tuin, aan onze gezamenlijke etentjes, onder andere op haar verjaardag, jaren geleden toen we voor haar allemaal rode kadootjes hadden gekocht of in Boornbergum of bij ons thuis. We denken aan onze gezamenlijke tocht met de open auto’s door Limburg en België en daar ook aan onze wandeling door het Geuldal en het etentje daar in een herberg. Maar ook vooral denken we aan de gezellige verjaardag-avonden in Beetsterzwaag met het kampvuur achter in de tuin met al die muziek-spelende en zingende vrienden, waar Edith ook aan mee deed. We horen haar nog zingen. Ook Grietje was hier bij. Grietje die later zo door Edith is gesteund.
Edith, attent, spontaan, altijd aandacht voor anderen, kwetsbaar en lief en daardoor ook door haar omgeving helaas een aantal keren erg teleurgesteld. Een pientere vrouw die toch met veel wilskracht weer overeind krabbelde en ondanks de ziekte van Crohn dapper weer verder dingen ging ondernemen.
Het telefoontje met “Janke ik heb kanker”zullen wij niet vergeten. Wanhoop, “wat moet ik doen, ik wil niet zo lijden als Grietje”.
Op zaterdagmiddag 29 februari zijn we nog bij haar geweest in haar gezellige huisje, zoals ze het zelf ook noemde. Herinneringen hebben we naar boven gehaald. De uitgedoofde blik in haar ogen werd zo nu en dan helder en zo nu en dan zelfs warm en levend. Het was gezellig. Die blik zullen we niet vergeten. We zien haar nog staan achter het raam, ons uitzwaaien.
Wat is het daarna snel gegaan, het is niet te bevatten dat ze er niet meer is……

Wouter en Jelle, wij wensen jullie heel veel sterkte toe met het verlies van jullie lieve moeder. Jullie kwamen vaak ter sprake in onze gesprekken.
En Ytske en Bea, ook jullie veel sterkte toegewenst. Wat hebben ook jullie voor haar gezorgd, geweldig!

In verband met het coronavirus kunnen we nu niet komen om afscheid te nemen van Edith.
Graag komen we op een later moment langs om haar samen met jullie te gedenken.


27 maart 2020
Mevrouw Marijn
Als tante van Edith was ik en blijf ik trots op mijn nichtje.
Met veel liefde denk ik aan haar terug.
27 maart 2020
De Heer Jantzen
Dank je wel lieve Edith, voor je werkzaamheden en de persoonlijke manier waarop je die uitvoerde. Een ander radertje in de werkelijkheid.
En dat wordt gemist...
27 maart 2020
De Heer Pieter Heegstra
Ik wil jullie alle sterkte toewensen na de slopende ziekte en het overlijden van jullie moeder en vriendin. Ik heb Edith niet heel lang gekend. Ze heeft kort bij mij in het bestuur gezeten van Iepenloftspul Burgum. Daarnaast heb ik samen met haar een project met studenten van de NHL gedaan. Dit project was bedoeld om Iepenlftspul Burgum bij een jonger publiek bekend te maken. Edith heeft haar daar voor de volle 100 procent voor ingezet. Ik heb haar leren kennen als een gedreven vrouw. Ze was in mijn beleving duidelijk en straigth. Ik heb dat erg kunnen waarderen. Ik hoop dat jullie de kracht vinden om zonder haar door te gaan. Nogmaals veel sterkte gewenst!
27 maart 2020
Mevrouw Sabine Schroten
Lieve familie en vrienden van Edith,

Wat is dit toch allemaal vreselijk snel gegaan.. het blijft niet te bevatten.. In de jaren dat ik Edith heb meegemaakt was zij altijd attent, belangstellend, ontzettend accuraat, discreet en iemand om op te bouwen.
Ik wens haar dierbaren veel sterkte toe!

Sabine
27 maart 2020
Mevrouw Joukje Wolthuizen
Gecondoleerd met het overlijden van jullie moeder en je vriendin.
Ik ben lid van het ZZP koor onder leiding van Atsje Lettinga en heb daar Edith leren kennen en verschillende keren samen met haar gezongen. De schrok van de ziekte en het overlijden van Edith raakt ook mij en is zo te merken bij de koorleden.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe.

Joukje Wolthuizen
27 maart 2020
Mevrouw Bernice Andeweg
Lieve Edith,

Het is zo onwerkelijk dat je niet meer terug zult keren op Kalmoes, in het ‘aquarium’. Dat je in zo korte tijd hebt moeten loslaten wat je lief is. En dat wij moeten loslaten wat ons lief is. Je bent altijd bereid geweest om de handen uit te steken, altijd betrokken bij mensen en bij wat hen bezig houdt. Ik hoop dat je hebt ervaren dat je voor veel mensen van betekenis bent. En dat we je enorm zullen missen. Veel liefs, Bernice
27 maart 2020
De Heer wout van der Leest
Familie en vrienden,
Gecondoleerd met het overlijden van Edith
Wat verdrietig.
Het is onvoorstelbaar dat het zo snel kan gaan en ik kan nog niet bevatten dat Edith er nu niet meer is!
Edith was een fijne collega, die serieus en bekwaam haar taken oppakte.
Je kon altijd op haar rekenen en ze was altijd bereid om mee te denken.
Ik zal haar zeker missen!!
Ik wens jullie veel sterkte en hoop dat jullie, gezien de omstandigheden, goed afscheid kunnen nemen.
Veel liefs,
Wout van der Leest
27 maart 2020
Mevrouw Sisca Vierstra
Edith, je was een geweldige collega op het Friesland College. Ik heb altijd plezierig met je samengewerkt en vooral van je wijze adviezen genoten. Vorig jaar hadden we nog even contact en haalden we herinneringen op. Recent hoorde ik dat je ernstig ziek was, een schok. Dank voor je bijzondere bijdrage.
26 maart 2020
Mevrouw Ina Hoogenberg
Lieve Edith, ik heb je maar 1,5 jaar gekend. Maar in die tijd hebben we best veel gedaan / georganiseerd. Met als absolute hoogtepunt ons optreden in Kollum. Een intensieve tijd, maar wat hebben we veel beleefd. Samen gelachen, gemopperd, ons hoofd geschud. Meisje, het was nog veel te vroeg voor je. Rust zacht
26 maart 2020
Mevrouw Nini van Huizen- Dijk
Lieve Edith
Onze vriendschap was kort, maar intens
Liefs N!N!.
26 maart 2020
De Heer Jan algra
Een mooi en inspirerend mens is heen gegaan. De positieve herinneringen aan haar sprankelende persoonlijkheid blijven. Ik hoop dat haar voorbeeld enpositieve instelling tot steun kanzijn
26 maart 2020
De heer en mevrouw Nanne Kalma en Ankie van der Meer
Lieve Edith,
Wat hebben we samen nog gelachen afgelopen zaterdag 21 maart ‘20!
Je vroeg: ‘Waar blijven de gedachten?’
Ik: ‘Eh.... ergens in de energie, in het universum?’
Edith: stil ... zo stil.... ze kijkt alleen maar naar mij en ik naar haar.
Ik: ... ‘Ik heb net een gedachte gedacht! Heb je ‘em gezien?’
Edith. ‘Nee’.
Ik deel de gedachte die ik had met haar....
Stilte, we kijken elkaar oneindig lang aan.
Ik: ‘Weet je dat een mens ongeveer minimaal 1000 gedachten per uur denkt?’
Edith kijkt me lang aan en zegt dan: ‘Nee. Nou .. daar kom ik zeker niet aan toe!’
De manier waarop ze dat zei was zo grappig! We hebben zo gelachen!
En toen vertelde ze dat het redelijk stil en vredig in haar hoofd was!
Lieve Edith, we hopen dat je vredig je weg kunt vervolgen. Bedankt voor wie je was. We houden van je.
Wouter, Jelle, Ytske, Bea van harte gecondoleerd! Heel veel sterkte toegewenst voor de komende tijd! Lieve groet van Nanne en FC-collega en vriendin Ankie
26 maart 2020
De heer en mevrouw Gjalt en Giovannina
Wij herinneren ons Edith als een warm mens die voor iedereen klaar stond.
Edith was een echte doener, ze heeft voor een aantal verenigingen en stichtingen ontzettend veel werk verricht. Ze stond altijd klaar om te helpen.
Het is ook mooi hoe ze zich in de loop der jaren ontwikkeld heeft van een stil figuur op de achtergrond in een vrouw die wist wat ze wilde. En waar je moeilijk omheen kon.
Hoewel we de laatste jaren nauwelijks contact hadden zijn we erg blij dat we nog gelegenheid hebben gehad om nog afscheid van haar te nemen in het Hospice in Leeuwarden.
Edith zal door velen van ons gemist worden.
We wensen Wouter, Jelle, Ytske en Bea heel veel sterkte met dit verlies. Het is heel erg dat je in zo’n korte tijd afscheid moet nemen van je moeder en vriendin, maar gelukkig hebben jullie nog tijd gehad om afscheid van haar nemen.

Nogmaals heel veel sterkte.

Gjalt en Giovannina
26 maart 2020
Mevrouw Liesbeth Vos
Toch onverwacht hoorde ik het bericht dat Edith overleden is. Jaren hebben we zo goed en vertrouwd samengewerkt, Edith als een goede maar vooral betrokken en aardige secretaresse. Ook later toen Edith andere taken ging doen in het Friesland College is er altijd het vertrouwde contact gebleven..mooie herinneringen.. ik wens jullie, haar vertrouwde naasten heel veel sterkte, Liesbeth
26 maart 2020
De Heer Liesbeth Vos
26 maart 2020
De heer en mevrouw Lex Becherer en Mèna Molenaar
Beste Wouter, Jelle en Ytske, we willen jullie heel veel sterkte wensen
bij het verlies van jullie lieve moeder en vriendin Edith.
Heel veel kracht en liefs,
Lex en Mèna
26 maart 2020
Mevrouw Dietske Bouma
Lieve Wouter, Jelle, Ytske en Bea

Wat een schrik toen ik hoorde dat Edith ernstig ziek was en nu al is overleden.
Edith heeft mij geweldig ondersteunt toen ik kwam werken bij OPI op het Friesland College.
Een lieve, getalenteerde vrouw die zich dienstbaar maar ook kritisch opstelde. Een vrouw om op te bouwen en altijd te vertrouwen.
Ik wens jullie veel sterkte en alle steun bij het afscheid nemen.
En bovenal wens ik jullie liefde


Dietske
26 maart 2020
De Heer Margriet van der Werff
Beste familie, vrienden,
Van harte gecondoleerd met het overlijden van Edith. Wat ontzettend verdrietig dat jullie haar moeten missen. Als professional was ze altijd deskundig, zorgvuldig, accuraat, leergierig, serieus en creatief; als collega was ze belangstellend, attent, zorgzaam. Ik herinner me onze persoonlijke gesprekken en ook de momenten waarop we samen konden lachen, vooral in de jaren dat we een kamer deelden. Wat erg dat dat nu niet meer kan.
Ik wens jullie sterkte met dit verlies en ik hoop dat jullie in kleine kring toch goed afscheid kunnen nemen.
Margriet
26 maart 2020
Mevrouw Liesbeth Kerkhoven
Lieve E, daar begonnen mijn appjes altijd mee.
Ik ben heel blij dat jij in mijn leven bent geweest. Je had altijd een luisterend oor en er kwam alleen maar goeds uit jou. Onze uitjes naar de sauna, met bitterballen, waren heerlijke momenten samen. Je glimlach van de laatste weken als ik langskwam, zal ik me altijd blijven herinneren. Ik hou van je. Wat zal ik je missen....
26 maart 2020
De Heer Cornelis van der Veer
Goede herinneringen aan een bijzondere collega.
26 maart 2020
Mevrouw Petra Venema
Lieve familie en vrienden van Edith,

Ik ken Edith van het Zzp koor en van het Kollumer Oproer.
Als een lieve oprechte zachte daadkrachtige maar ook zeer bescheiden ( en dat sierde haar) vrouw.
Ongeloofelijk dat ze er nu niet meer is ..........geen woorden voor..
Ik wens jullie veel Licht liefde kracht en steun toe deze verdrietige tijd💗😇
Lieve Groet Petra
26 maart 2020
Mevrouw Alie Douma
Lieve Edith,
Wat ontzettend verdrietig dat je bent overleden. Je wilde nooit op de voorgrond staan. Met je band, het zingen was prachtig, maar je stond liever wat achteraan. We hebben maar even samen gezongen bij het ZZP koor en dat waren mooie momenten.
Je was een mooie vrouw die op de voorgrond mocht staan. Rust zacht lieve Edith.
Wouter, Jelle, Ytske en Bea veel sterkte om dit verlies een plekje te geven.
26 maart 2020
Familie S Cuperus
Heel veel sterkte de komende tijd en EDITH we zullen je missen .

De buren van 21 en 25

26 maart 2020
De Heer Jan Douma
Lieve Edith,
Ik heb jarenlang bijzonder plezierig met jou samengewerkt als collega. Ik herinner me de vele persoonlijke gesprekken die we toen hebben gehad. Je blijft als een mooi en bijzonder mens in mijn herinnering.
Ik wens de nabestaanden bijzonder veel sterkte in deze wel heel moeilijke tijd.
26 maart 2020
De Heer Steffen Pilkes
Lieve Edith,
Ik herinner mij jouw verbindende kwaliteiten tussen mensen. Buitengewoon warm, attent, vriendelijk, behulpzaam ….
Ik wens jouw dierbaren kracht en licht bij het verwerken van hun verlies. En jouw wens ik liefde toe bij je overgang en het vervolg van jou reis.
Steffen
26 maart 2020